Στην πρόνοια να στηριχτείς, είναι πιστή και ήσυχη, σαν άρχοντα θα σ’ έχει.

Ο Ioannis Michaelidis κοινοποίησε φωτογραφία από ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ ΤΟ ΠΙΟ "ΓΛΥΚΟ ΜΕΘΥΣΙ"ΜΟΥ ΜΑΖΙ ΣΟΥ.

<>
Της μοίρας είναι το γραφτό,
την τύχη να μην την βρίσκει.
Η τύχη, τρέχει στο βουνό,
στον κάμπο, στο ακρογιάλι.
Καμιά φορά στον ουρανό,
στην θάλασσα, στον ποταμό,
κανένας δεν την πιάνει.
Η πρόνοια είναι χάρισμα
και γύρω μας γυρίζει,
είναι γλυκομίλητη,
μόνο που ψιθυρίζει.
Να την ακούσεις δεν μπορείς,
το χάδι της δεν νοιώθεις.
Τα δώρα της πρόνοιας δεν γροικάς,
στην τύχη τα χρεώνεις.
Η πρόνοια σε αφήνει και εσύ μπορείς,
μαζί της να βαδίσεις.
Η τύχη είναι γρήγορη πολύ, της ατυχίας φίλη.
Στην τύχη κάνε νόημα και ησύχασε,
ίσως να έλθει.
Στην πρόνοια να στηριχτείς,
είναι πιστή και ήσυχη,
σαν άρχοντα θα σ’ έχει.
Τότε της μοίρας το γραφτό,
θα μάθεις να διαβάζεις.
Ιωάννης ό φίλος .14/5

ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ ΤΟ ΠΙΟ "ΓΛΥΚΟ ΜΕΘΥΣΙ"ΜΟΥ ΜΑΖΙ ΣΟΥ

Ο Νέος Χρόνος να ‘ναι Καλός, να είναι Ευλογημένος.

Φίλες και Φίλοι καρδιακοί.

Είστε όλοι, οι καλύτεροι,

αξιότιμοι και φίνοι.

Είτε σας ξέρω από παλιά

ή πρόσφατα σας γνώρισα

κι αντάλλαξα κουβέντα.

Τούτος ο Χρόνος πέρασε,

παίρνει πόδι και φεύγει,

ας πάρει κάθε μίζερο,

δύστυχο κι άγονο,

να αφήσει σαν κληρονομιά,

υγεία κι ευτυχία.

Ο Νέος Χρόνος να ‘ναι Καλός,

να είναι Ευλογημένος.

Να φέρνει Ελπίδα κι Χαρά,

Υγεία, Αισθήματα καλά,

Δικαιοσύνη κι Αλήθεια.

Ιωάννης ό φίλος. 2013

υπάρχει ελπίδα και την αξίζουμε 2ον

Πέντε ευλογημένες κατακτήσεις.

υπάρχει ελπίδα και την αξίζουμε

Εγώ θα προσπαθήσω. Εσύ;

Ούτε αριστερά μήτε δεξιά, όλοι μαζί Ελληνικά και μονιασμένα.

Ούτε αριστερά μήτε δεξιά, όλοι μαζί Ελληνικά και μονιασμένα.

Όλη η κατάσταση πονά, το πλήθος υποφέρει,
νέες και νέοι άνεργοι, το " αύριο " τι θα φέρει;

Είναι προβλήματα πολλά, βουνό έχουνε γίνει,
κι όποιος την χώρα κυβερνά, μια λύση να προτείνει.

Όλοι στα εύκολα κοιτούν, να αρπάζουν μόνο ξέρουν
απ' τον λαό, τον πόπολο,
τους πλούσιους δεν γνωρίζουν.

Φτάνει πια βαρέθηκα και θέλω να σκεφτείτε
γαϊδάρων δυο, τα άχυρα, την μοιρασιά να βρείτε.

Το χρήμα το μοιράσατε άδικα και το ξέρω,
και τώρα που πληρώνουμε,
πάλι μας αδικείτε.


Εστιαστείτε Φίλοι μου καλοί, στο πρόβλημα και μόνον,
γιατί περνάει ο Καιρός και προκοπή δεν έχει.

Γνωρίζουμε πολύ καλά ποιός έβλαψε την χώρα,
γνωρίζουμε ποιος κυβερνά
και ξέρουμε τι θέλει.

Καλά το υποθέτουμε, την διάδοχη παρέα,
όπου έρχεται με δύναμη κι αέρα στα πανιά της.

Μα τι καλά θα ήτανε την χώρα μας μια μέρα,
να κυβερνούσαν τάχατες γνήσιοι Πατριώτες; 


Αφήνω την κάθε μια μαϊμού, να κάνει ότι θέλει
γιατί δεν ευκαιρώ τους άλλους να κοιτάζω.

Έχω πολύ δουλεία, για να ανατείλει ο ήλιος
και να φάνουν οι άσχετοι που κυβερνούν τις χώρες
και υπηρετούν συμφέροντα, του χρήματος και μόνο.

Θέλω πολύ να φύγουνε, να δω μιαν άσπρη μέρα,
θέλω να ονειρεύομαι τον κόσμο που θα κτίσω.

Να είναι όλοι Δυνατοί, ευτυχισμένοι, εργατικοί,
δίκαιοι και ηθικοί, να είναι μονιασμένοι.

Ιωάννης ό Φίλος <2013-10>

Χρόνια Πολλά σας γενικώς και να είναι ευτυχισμένα.

Φίλες και Φίλοι θα ήθελα, θερμά να ευχαριστήσω,

τον παντοδύναμο Θεό για την χρονιά που ήλθε.

Δώρο είναι επουράνιο, είναι η ευκαιρία,

για μια ζωή πιο συνετή προς την σωστή πορεία.

Δυο λεξούλες έστειλα με μια φωτογραφία

κι αν ίσως το παράκανα, θερμά παρακαλώ σας,

μη μου καταλογίσετε το σφάλμα ως αμάρτημα,

διότι σε ότι έγραψα, ήθελα το καλό σας.

Άρχοντας ανίδεος… ξύλον απελέκητο

Ποιος είμαι εγώ ο κυνηγός, ο σύζυγος, πατέρας, της μάνας μου ο καλύτερος και αρχηγός της οικογένειας;

Ποιος είμαι που εργάζομαι, κουράζομαι, να μεγαλώνω τα παιδιά, σπίτι ψωμί να φέρνω;

Ποιος είμαι εγώ στο καφενέ, στο γήπεδο, σε επίσκεψη, στις διακοπές, να δίνω ορμήνιες κι εντολές, να κάνω όλες τις μαγκιές, να διηγούμαι πως τα καταφέρνω;

Είμαι ο «Χ», ο συγγενής, ο φίλος, ο γείτονας, είμαι ο άνδρας ο βαρύς, ο κύριος ‘καθώς πρέπει’.

Σαράντα χρόνια στη δουλειά, οκτάωρα επανωτά, τι κούραση Θεέ μου; Και τώρα στην σύνταξη αδελφέ μου.

Κάθομαι σπίτι και θωρώ και τι να δώ; γιατί είναι όλα Άγια; γιατί είναι καθώς πρέπει;

Ξύπνησα και αντίκρισα πια είναι η αλήθεια. Κάθε πρωί σαν έφευγα στου αγώνα την πορεία, έκλεινα πόρτα πίσω μου και άφηνα την σύζυγο, Κυρία. Κυρία και αρχόντισσα, τη δούλα μιας ζωής, ξεσκόνισμα, καθάρισμα, σφουγγάρισμα, πλύστρα, απλώστρα, σιδερώτρα, συντηρήτρια ρούχων και συναφών, μαγείρισσα, ζαχαροπλάστισσα, μάνα, κατηχήτρια, ετοιμασία των παιδιών, σερβίρισμά τριών γευμάτων διαφορετικών συν ένα, πρόγευμα, γεύμα, δείπνο, κολατσιό. Οικονόμος φοβερή, να προμηθεύει, να αποθηκεύει, να μετρά τα χρειαζούμενα… και να πετά σκουπίδια, να προσέχει τι θα φορέσουμε και πώς, όλα τα παιδιά κι αφεντιά, σαν μάνα στοργική, σύζυγος κι ερωμένη,

μα πάντα ξεχασμένη.

Γιατί; Μας ρώτησες μαμά; Μας γέννησες… και πρέπει…

Όταν στο σπίτι, ο κάθε ένας από εμάς γυρίζει, χαμόγελο αντικρίζει. Όσα φυτά στολίζουνε, τους κήπους, τα μπαλκόνια, Αυτήν έχουν αρχηγό, γιατί καλά το ξέρουν, ότι νυχθημερόν φροντίζει τόσο για αυτά, μα πολύ για μας που της γυρνάμε πλάτη.

Ω! πλάνη, ω τι ντροπή; Ω! μα τον ύπνο τον βαθύ; Έχασα την μαγκιά μου. Ήξερα ότι σε ερωτεύτηκα, ότι σε αγάπησα και σε αγαπώ ακόμη.

Τις χάρες σου, τις εκτιμώ, μα τώρα νοιώθω λίγος. Να παριστάνω ‘Αρχηγό’, χωρίς να ξέρω τον στρατό, που με έκανε μεγάλο;

Συγνώμη μάτια μου ζητώ.
Χρόνια Πολλά να ζήσεις,

Ποτέ, ΠΟΤΕ μη δυστυχήσεις.

Ιωάννης ό Φίλος 2012